11-04-2026, 08:32 AM
Bugun 17-oktabr, kechki soat o'n ikkidan o'tgan, men issiqxona orqasidagi kichkina xonada o'tiribman, oldimda sovuq choy, yarim yegan kulcha va telefon. Atrofda gul hidi — atirgul, lola, nam tuproq, va derazadan shamolning shishaga urilishi eshitiladi. Smena tugashiga hali bir soat bor, lekin men allaqachon charchadim, shuning uchun yozib qo'yaman. Bu gapni hech kimga aytmaganman, hatto singlimga ham. Lekin sizga aytaman, chunki bugun o'sha kuni — men o'zimni juda ahmoq his qildim, keyin esa hammasi boshqacha bo'ldi.
Men gul yetishtiruvchiman. Shahar chekkasidagi kichkina issiqxonada ishlayman, smena ertalabki oltidan kechki o'n ikkigacha, ba'zan uzoqroq. Ish og'ir: ko'chat ekish, sug'orish, haroratni nazorat qilish, gullarni kesish va bog'lash. Qo'llarim doim tuproqqa botgan, kiyimlarim gul hidi bilan singan, va uyga qaytganimda onam "yana o'sha hidda kelding" deb kuladi, lekin men bilaman u bu hidni yaxshi ko'radi. Maosh kichkina, lekin barqaror, va men buni anchadan beri qabul qilganman. Uyda onam va singlim bor, singlim universitetda o'qiydi, har oy kontrakt to'lovi keladi, men esa har oy "yana biroz kut" deyman. Bu gap menga og'ir botadi, lekin nima qilay, hayot shunday.
O'sha kecha smena odatdagidek boshlandi. Ko'chatlarni sug'ordim, haroratni tekshirdim, gullarni kesdim. Keyin tanaffusda telefonni oldim, shunchaki vaqt o'tkazish uchun. Va o'sha yerda, tasodifan, bir havolani ko'rdim. Kimdir yuborganmi, reklamami, esimda yo'q — lekin ekranda vavada zerkalo degan yozuvni ko'rdim. Rostini aytsam, birinchi fikrim "yana bir aldamchi" bo'ldi. Men bunday narsalarga ishonmayman, chunki ko'p eshitganman: odamlar pul yo'qotadi, keyin afsuslanadi. Lekin o'sha kecha negadir ochib ko'rdim. Balki issiqxonadagi sukunatdan, balki charchoqdan, balki shunchaki qiziqishdan. Ochdim va qarab chiqdim, hech narsa tikmadim, faqat o'qidim, o'rgandim.
Keyingi ikki kun men hech narsa qilmadim. Faqat o'sha sahifani ochib, o'yinlarni ko'rdim, qoidalarni o'qidim. Uchinchi kuni, uyga qaytib, ovqat qilib, yotdim, lekin uxlay olmadim. Shuning uchun telefonni qo'limga oldim va kichik summa bilan urinib ko'rdim. Yutqazdim. Hammasi tugadi, deb o'yladim, telefonni stolga qo'ydim. Oshxonada gul hidi hali ustimda edi, derazadan ko'cha chiroqlari ko'rinardi, onam uxlab yotardi, singlim esa dars qilayotgan edi. O'sha kuni uxlay olmadim, o'zimni ahmoq his qildim. Ertalab o'zimga "bo'ldi, boshqa o'ynama" dedim. Va rostini aytsam, uch kun o'ynamadim. Uch kun — bu uzoq vaqt, ayniqsa kechasi, issiqxonada, gul hidi ichida, telefoningni qo'lingga olib, hech narsa qilmasang.
To'rtinchi kuni singlim kelib, "opa, kontrakt to'lovi yaqinlashdi" dedi. Men jim qoldim, chunki pul yo'qligini bilardim. U kutdi, men esa hech narsa deya olmadim. O'sha kecha smenada o'tirib, yana o'sha sahifani ochdim. Bu safar boshqacha — ehtiyotkorroq, kichikroq summa bilan. Va negadir o'yin meni o'ziga tortdi: oddiy, tushunarli, ortiqcha shovqin yo'q. Men sekin-asta o'rgandim, qayerda to'xtash kerakligini, qayerda o'ynash kerakligini angladim. Va o'sha kecha, yarim tunda, choyim sovub qolgan, kulcha esa umuman yemagan edim, birdan ekranda raqamlar o'zgara boshladi. Men yutdim. Katta emas, lekin sezilarli — singlimning kontrakt to'loviga yetadigan summa. Qo'llarim titradi, gul hidi burnimda, hech kim yo'q edi, faqat men va issiqxona.
Keyingi kunlar men ehtiyotkorlik bilan o'ynadim. Har safar kichik summa, har safar o'ylab. Va qiziq narsa — men yutqazgan kunlar ham bo'ldi, lekin bu meni sindirmadi. Aksincha, men o'zimni tutishni o'rgandim: yutqazsam to'xtadim, yutsam ham to'xtadim. Bu oddiy gapdek tuyuladi, lekin aslida eng qiyin narsa shu ekan. Bir kuni kechqurun, uyda, singlim yana kelib, "opa, nima bo'ldi, sen boshqacha ko'rinasan" dedi. Men kuldim va "hech narsa, shunchaki charchadim" dedim. Lekin ichimda bilardim: men endi o'sha odam emasman. Men o'zimni tutishni o'rgandim, va bu menga kuch berdi.
Bir hafta o'tgach, men hisobni yechib oldim. Katta summa emas, lekin yetarli — singlimning kontrakt to'lovini to'ladim, onamga o'zi anchadan beri xohlagan narsani oldim, qolganini uyga qo'shdim. Onam sovg'ani ko'rib, avvaliga "qayerdan?" deb so'radi, men esa "ishdan, bonus" dedim. Yolg'on. Lekin bu safar yolg'on og'ir botmadi, chunki men bilardim: bu pul halol, o'zim topdim, o'zim tutdim. Kechqurun oshxonada o'tirib, choy ichayotganimizda, onam kulib, "sen bugun boshqacha ko'rinasan" dedi. Men jim o'tirdim va o'yladim: ba'zan hayot kichik tasodiflar bilan o'zgaradi. Men o'sha havolani bosmasdim, bugun hammasi boshqacha bo'lardi.
Albatta, men buni hech kimga maslahat sifatida aytmayman. Bu mening yo'lim, mening tasodifim. Lekin bir narsani bilaman: agar siz ham sinab ko'rmoqchi bo'lsangiz, vavada zerkalo orqali kirishingiz mumkin, va eng muhimi — o'zingizni tutishni unutmang. Men o'zimni tutdim, shuning uchun bugun issiqxona orqasidagi xonada xotirjam o'tiribman, choy ichib, gulning hidini his qilaman. Va bugun birinchi marta singlimga "pul yo'q" demayman. Shunchaki dam olaman. Balki ertaga yana ko'chat ekaman, gullarni sug'oraman, haroratni tekshiraman. Lekin bugun — bugun men shunchaki xursandman. Va bu yetarli.
Men gul yetishtiruvchiman. Shahar chekkasidagi kichkina issiqxonada ishlayman, smena ertalabki oltidan kechki o'n ikkigacha, ba'zan uzoqroq. Ish og'ir: ko'chat ekish, sug'orish, haroratni nazorat qilish, gullarni kesish va bog'lash. Qo'llarim doim tuproqqa botgan, kiyimlarim gul hidi bilan singan, va uyga qaytganimda onam "yana o'sha hidda kelding" deb kuladi, lekin men bilaman u bu hidni yaxshi ko'radi. Maosh kichkina, lekin barqaror, va men buni anchadan beri qabul qilganman. Uyda onam va singlim bor, singlim universitetda o'qiydi, har oy kontrakt to'lovi keladi, men esa har oy "yana biroz kut" deyman. Bu gap menga og'ir botadi, lekin nima qilay, hayot shunday.
O'sha kecha smena odatdagidek boshlandi. Ko'chatlarni sug'ordim, haroratni tekshirdim, gullarni kesdim. Keyin tanaffusda telefonni oldim, shunchaki vaqt o'tkazish uchun. Va o'sha yerda, tasodifan, bir havolani ko'rdim. Kimdir yuborganmi, reklamami, esimda yo'q — lekin ekranda vavada zerkalo degan yozuvni ko'rdim. Rostini aytsam, birinchi fikrim "yana bir aldamchi" bo'ldi. Men bunday narsalarga ishonmayman, chunki ko'p eshitganman: odamlar pul yo'qotadi, keyin afsuslanadi. Lekin o'sha kecha negadir ochib ko'rdim. Balki issiqxonadagi sukunatdan, balki charchoqdan, balki shunchaki qiziqishdan. Ochdim va qarab chiqdim, hech narsa tikmadim, faqat o'qidim, o'rgandim.
Keyingi ikki kun men hech narsa qilmadim. Faqat o'sha sahifani ochib, o'yinlarni ko'rdim, qoidalarni o'qidim. Uchinchi kuni, uyga qaytib, ovqat qilib, yotdim, lekin uxlay olmadim. Shuning uchun telefonni qo'limga oldim va kichik summa bilan urinib ko'rdim. Yutqazdim. Hammasi tugadi, deb o'yladim, telefonni stolga qo'ydim. Oshxonada gul hidi hali ustimda edi, derazadan ko'cha chiroqlari ko'rinardi, onam uxlab yotardi, singlim esa dars qilayotgan edi. O'sha kuni uxlay olmadim, o'zimni ahmoq his qildim. Ertalab o'zimga "bo'ldi, boshqa o'ynama" dedim. Va rostini aytsam, uch kun o'ynamadim. Uch kun — bu uzoq vaqt, ayniqsa kechasi, issiqxonada, gul hidi ichida, telefoningni qo'lingga olib, hech narsa qilmasang.
To'rtinchi kuni singlim kelib, "opa, kontrakt to'lovi yaqinlashdi" dedi. Men jim qoldim, chunki pul yo'qligini bilardim. U kutdi, men esa hech narsa deya olmadim. O'sha kecha smenada o'tirib, yana o'sha sahifani ochdim. Bu safar boshqacha — ehtiyotkorroq, kichikroq summa bilan. Va negadir o'yin meni o'ziga tortdi: oddiy, tushunarli, ortiqcha shovqin yo'q. Men sekin-asta o'rgandim, qayerda to'xtash kerakligini, qayerda o'ynash kerakligini angladim. Va o'sha kecha, yarim tunda, choyim sovub qolgan, kulcha esa umuman yemagan edim, birdan ekranda raqamlar o'zgara boshladi. Men yutdim. Katta emas, lekin sezilarli — singlimning kontrakt to'loviga yetadigan summa. Qo'llarim titradi, gul hidi burnimda, hech kim yo'q edi, faqat men va issiqxona.
Keyingi kunlar men ehtiyotkorlik bilan o'ynadim. Har safar kichik summa, har safar o'ylab. Va qiziq narsa — men yutqazgan kunlar ham bo'ldi, lekin bu meni sindirmadi. Aksincha, men o'zimni tutishni o'rgandim: yutqazsam to'xtadim, yutsam ham to'xtadim. Bu oddiy gapdek tuyuladi, lekin aslida eng qiyin narsa shu ekan. Bir kuni kechqurun, uyda, singlim yana kelib, "opa, nima bo'ldi, sen boshqacha ko'rinasan" dedi. Men kuldim va "hech narsa, shunchaki charchadim" dedim. Lekin ichimda bilardim: men endi o'sha odam emasman. Men o'zimni tutishni o'rgandim, va bu menga kuch berdi.
Bir hafta o'tgach, men hisobni yechib oldim. Katta summa emas, lekin yetarli — singlimning kontrakt to'lovini to'ladim, onamga o'zi anchadan beri xohlagan narsani oldim, qolganini uyga qo'shdim. Onam sovg'ani ko'rib, avvaliga "qayerdan?" deb so'radi, men esa "ishdan, bonus" dedim. Yolg'on. Lekin bu safar yolg'on og'ir botmadi, chunki men bilardim: bu pul halol, o'zim topdim, o'zim tutdim. Kechqurun oshxonada o'tirib, choy ichayotganimizda, onam kulib, "sen bugun boshqacha ko'rinasan" dedi. Men jim o'tirdim va o'yladim: ba'zan hayot kichik tasodiflar bilan o'zgaradi. Men o'sha havolani bosmasdim, bugun hammasi boshqacha bo'lardi.
Albatta, men buni hech kimga maslahat sifatida aytmayman. Bu mening yo'lim, mening tasodifim. Lekin bir narsani bilaman: agar siz ham sinab ko'rmoqchi bo'lsangiz, vavada zerkalo orqali kirishingiz mumkin, va eng muhimi — o'zingizni tutishni unutmang. Men o'zimni tutdim, shuning uchun bugun issiqxona orqasidagi xonada xotirjam o'tiribman, choy ichib, gulning hidini his qilaman. Va bugun birinchi marta singlimga "pul yo'q" demayman. Shunchaki dam olaman. Balki ertaga yana ko'chat ekaman, gullarni sug'oraman, haroratni tekshiraman. Lekin bugun — bugun men shunchaki xursandman. Va bu yetarli.